خواستم ننويسم. چون روشن بيني در اين مورد را كاري عبث ميدانم! چيزي كه مثل روز عيان است، چه حاجت به بيان چون مني است.  اما از روي شرافت، صداقت ، آزادمردي خجالت كشيدم و اين سه، مجبورم كردند كه به اكراه در مورد اين سناريو مضحك پاره شدن عكس امام بنويسم، كه ساختگي بودنش براي يك بچه اي كه تازه زبان باز كرده هم، مثل روز روشن است. پس من براي چه بنويسم!، اما به خاطر خجلت از روي آن سه تن! مينويسم.

شنيده بوديم و خوانده ايم كه شرف هر مرد، بكارت اوست! وقتي كه يك بار حرمتش دريده شد، ديگر بنايي نمي ماند براي اظهار و ادعاي شرافت. و امروز خيلي ها از مدعيان بكارتشان را از دست داده اند. عكس امام را ابتدا در ( دوربين كه نشان نميدهد كجاست!، شايد سيستان باشد يا اهواز يا بيرجند يا بندر انزلي يا ماكو!) پاره نشان داده ميشود (البته رويش نير نوشته است كه چه كسي پاره كرده است!! ، بله، اين كه نوشتن ندارد ، معلوم است،سبزها!) و سناريو پيراهن عثمان شدنش اجرايي ميشود و بهانه اي ميشود براي عقده گشايي و تجمعات محدود و كم جمعيت تشريفاتي و هدايت شده و ...... كه دوربين هاي هوشيار و ذره بيني به قول دوستي سدا و صيما! هم نميتواند بزرگ نشانش دهد. 

هيچ نميتوانم بگويم جز همان جمله زرين و بي نهايت زيباي حسين(ع) كه از اعماق وجود و از حرارت دل آتشين و دردناكش برمي خاست كه : اگر دين نداريد، لااقل آزاد مرد باشيد!

فرض ميكنيم كه پاره شدن عكس هم حقيقت دارد. زير پا نهادن افكار يك شخص دردناك تر است يا پاره شدن عكسش؟ خود امام اگر زنده بود از كدام دلخور تر ميشد؟ سخنان زير از همان اماميست كه بابت هر سياسيت ميگردند و ميگردند و ميگردند تا بتوانند كلماتي از سخنراني اش بيرون بكشند ، مناسب احوال خويش! اما امروز، روز دوباره زاده شدن اين مرد بزرگ پس از مرگ است. آن هم در دل آزاد مرداني كه او را هرگز لمس نكرده اند. و نه به خاطر ريا و تملق و خود شيريني و ترفيع درجه!، برایش احترام قائل اند، هر چند برای خود حق انتقاد و پرسش در برخی بزنگاها را از این پدر مهربان، محترم و محق میدانند.

«اين كه (اعطا كرديم آزادي را) اين جرم است. ازادي مال مردم است. قانون ازادي داده، خدا آزادي داده، به مردم اسلام آزادي داده، قانون اساسي آزادي داده به مردم،‌اعطا كرديم چه غلطي است. به تو چه كه عطا كني، تو چه كاره هستي» صحيفه، ج 2، ص 67

«مردم احتياج به قيم ندارند» صحيفه، ج 20، ص 194

«به دموكراسي عمل كنيد، دمكراسي اين است كه اراي اكثريت معتبر است، اكثريت هر چه گفتند آرايشان معتبر است ولو به ضرر خودشان باشد. شما ولي آنها نيستيد كه بگوييد اين به ضرر شماست و ما نمي خواهيم بكنيم!»

«ملت ميخواهد اين طور كند، به من و شما چه كار دارد؟ خلاف صلاحش ميخواهد انجام بدهد. ملت راي داده و رايي كه داد، متبع است» صحيفه، ج 8، ص 247

«در جمهوري اسلامي زمامداران دقيقا به اراي عمومي در همه جا احترام بگذارند... مطبوعات در نشر همه حقايق و واقعيات آزادند» ج 8، ص 280

کتاب سبز در حال مطالعه: پیام آور عاشورا، عطاءالله مهاجرانی، چاپ دهم،انتشارات اطلاعات

نكته بسيار جالب تاريخ، همراه بودن اغلب هميشگي «استبداد» و «نظامي گري» است. هر جا که نظاميان بر ذره ذره منابع مادي و معنوي تسلط مي يابند، دست در دست استبداد و خودكامگي جولان ميدهند. و هر گاه هم خودكامگي و قدرت بي حد و مرز بر اركان يك مملكت سايه مي افكند، نخستين حامي و پشتيبانش نظاميان و نظامي گري است. علت اين جان نثاري دو طرفه! مثل روز روشن است، منطق و تفكر اين دو منش، بسيار نزديك و همگام هم است. و براستي چقدر خودكامگي و اسلحه و تيغ، هم خانه و آشناي هم اند!

معاويه آن هنگام كه مي خواست براي يزيد بيعت بگيرد، اعلان كرد كه قبايل و گروههاي مختلف بيايند شام براي بيعت. منفعت طلبان و متملقان و تزويرگران دنيا طلب، راه گرفتند به سوی شام. جلسه بيعت با ولايت! ترتيب داده شد. معاويه به ضحاك بن قيس _ فرمانده نيروهاي مسلح_ گفت: وقتي همه اجتماع كردند، من برايشان سخنراني ميكنم. وقتي سكوت كردم، برخيز و دعوت كن كه با يزيد بيعت كنند و مرا هم براي اين كار تشويق كن! سناريويي جالب و از پيش طراحي شده، براي خفه كردن دهان آزاد مردان و مطلوب براي مدح و ستايش و خودشيريني كاسه ليسان قدرت! (و پيرو بحث نخست، باز فرمانده نيروهاي مسلح، پيشقدم جلسه مدح و ستايش و بزرگداشت و بيعت نمايشي هستند)

مثلا يزيد بن مقنع العذري برخاست . ضمن اشاره به ولي امر مسليمن! معاويه، گفت: اين امير المومنين است. اگر درگذشت، اين يكي (به يزيد اشاره كرد) امير المومنين ماست! اگر هم كسي سرپيچي كند و مشكلي داشته باشد، اين براي اوست (به شمشيرش كه در هوا چرخانده بود اشاره كرد) معاويه همچون مستبدان ديگر كه از مداحي و تملق لذتي وصف نشدني مي برند،‌گفت : بفرماييد بنشينيد كه بهترين سخنوران هستي!

چقدر هم خانگي و هم پياله گي «استبداد» و «اسلحه» و «سركوب» و «خفقان» و «نظامي گري» نكته برانگيز است!

مخصوصا استبداد از نوع «ديني اش».

تا به حال چندين يادداشت از فخرالسادات محتشمي پور، همسر تاج زاده ، در مورد حوادث اخير و زندان همسرش و ملاقات هايش با تاج زاده را خوانده ام. بدون پرده پوشي و كتمان، اعتراف ميكنم كه پس از خواندن اين نامه ها به تاج زاده حسودي ام شد!! از اينكه هنگامي كه بزرگ مي انديشد، چنين يار و همراهي دارد كه هم افق او و دست در دست او و حتي جلوتر از او، با او پرواز ميكند. دلهره و عطش انسان هاي بزرگ، فهميده شدن است، همدرد داشتن است و تاج زاده چه عالي اين موهبت را داراست. شايد كمي غلو آميز باشد، اما اطمينان از فهميده شدن و شناخته شدن تحمل انفرادي را هم سهل ميكند. اطمينان از اينكه اگر تمام زشت دلان و سيه رويان و قداره بندان و فحاشان تو را به خيال خام خودشان بد نام كنند، در بند كنند، به اتهام هاي واهي و ماليخوئيايي ذهن بيمارشان متهم كنند، ناجوانمردانه و باز به خيال سياه خودشان شخصيتت را با بيرژامه پوشاندن و دمپايي پا كردن در جلوي دوربين خرد كنند، باز همراه و آشنايي هست كه چهره راستين و حقيقي تو را از پس اين همه دروغ و اتهام افكني هاي شرم آور فرياد زند و اگر تمام پمپاژهاي دروغ پراكن به ظاهر اطلاع رسان، سياه نمايي كنند، او تو را ميشناسد و صداقت و پاكي تو را فرياد ميزند و از هيبت تو خالي هيچ قدرتمندي نمي ترسد. اين چنين زني است كه مرد را به دنبال كردن همه آرمان هاي بزرگ دلگرم ميكند . چه لذتي دارد چشيدن مزه اين هم پايي دليرانه و عاشقانه و فهيمانه و سرشار از احساس و عاطفه و عشق بازي و فتح مشترك افق هاي دست نيافتني.

باز با صراحت و شجاعت! حسادت خودم را نسبت به تاج زاده حتي دربند انفرادي چند ماهه، اعلام ميكنم. او همراهي دارد كه اگر دردي ميكشد آن درد براي يارش گنگ و نامفهوم نيست، اگر آرماني دارد آن آرمان براي يارش غريبه نيست، اگر غم اصيل و درد بزرگ و مجاهدت انساني دارد، يارش هم قد و قواره او غم دارد و درد ميكشد و مجاهدت ميكند، اگر عقيده اي دارد كه او را به انفرادي سياه دلان ميكشاند همراهي دارد كه نه تنها او را از اين كار با سفارش به محافظه كاري باز نميدارد، بلكه به خاطر تحمل اين همه سختي و بزرگ منشي و دليرمردي لبريز از غرور و افتخار ميشود، او همراهي دارد كه اگر فرزندانش از او بپرسند چرا پدر نيست، سرش را بالا ميگيرد و با افتخار و شجاعت ميگويد به خاطر اينكه پدر نميتوانست متملق و چاپلوس و ستايشگر دروغين و منفعت طلب و نان به نرخ روز خور باشد. او اگر كمرش خم شود، يارش نه تنها نمي شكند بلكه با قدرت و غرور عمودي ميشود تا دوباره كمر راست كند. و اين است معني همان آرامشي و انسي كه قرآن حاصل همدم شدن مي نامد. اين ها عشق است، اين ها عشق بازيست، اين ها دل باختن است، اينها مجنون بودن است، نه داستان هاي تلقيني و غريزه محور و هوس گرا و سينمايي و نمايشي و كاذب و پوچ و خالي از هر احساس بزرگ و متعالي و حقيقي اي .

تاج زاده، باز به تو حسادت ميكنم. چون كه وقتي در ملاقات آخر با همسرت، طلب كتاب از مطهري ميكني ، براي او ناملموس نيست اين دلمشغولي ها وعلايق. او يكسره، غرق در مشغوليات زنانه مونث هاي!! ديگر نيست. همسرت ميداند در كدام مختصات در حال پروازي. وقتي ميگويي باز كتاب بياور، به جاي اين كه بگويد به خاطر اين سياست بازي ها ببين ما را به چه روزي در آورده اي و اين قدر خوش دلي كه ميخواهي تو اين شرايط كتاب بخوني، تو را نازنين خطاب ميكند و از اين آرامش خاطر و ايمان عظيم احساس شعف ميكند و خود را زني «خوشبخت» مي نامد!! چه لذتيست براي يك مرد بزرگ، وقتي ميبيند يارش اين قدر متعالي مي انديشد و وسعت بينش و نظر دارد و او را اين قدر عالي ميفهمد و اين مقدار عميق و دقيق هم پاي افكار اوست . عشق ها و انس هايي از اين دست، چه ميزان لذت بخش و مايه دلگرميست براي روح هاي متعالي و انساني. به جاي چشم و هم چشمي هاي تمام نشدني زنانه روزمره مبتذل، چون وفاداري فرهيخته و مومن و روشن بين و با بصيرت و از زاويه مورد انتظار شريعتي از يك "زن"، با تو چشم هم چشمي ميكند!! 

و ميداني تاج زاده، وقتي احساس تنهايي و ناشناخته نماندن و خوانده نشدن در انساني نباشد، تحمل سنگين ترين دردها و تلخي لحظات سخت زندان ، آسان ميشود. همان گونه كه براي تو آسان شده است و در دل اسارت متحجران و عقده داران و كينه توزان،‌طلب كتاب ميكني و عطش خواندن داري و دل ضعفه فهميدن!! از بس حالت خوب است ديگر!

آخرين يادداشت فخرالسادات محتشمي پور پس از ملاقات با تاج زاده.(لينك)