زمزمه هایم با او...

خداوندا،بر نسل طاهره و درخشان محمد(ص) و آلش درود بی پایان فرست  

ای پروردگار من، ظرف وجودم را آن چنان عظیم کن که لیاقت میزبانی از دردهای انسانی را داشته باشد و آن چنان بر وسعتش بیفزای که درد و غصه های نازل و پست و حیوانی آزارش ندهد.

ای محبوب من،چنان درد هایی بر وجودم مستولی کن که نه اینکه تو را به درمانی برگزینم،گونه ای که مرهمی جز تو و یادت نداشته باشم.

ای انیس و یاور دل تنهای من،بینش و عقیده ام را به ایمانم چنان کن که آن را به بهای اندک نان نفروشم و نیازم را چنان پاسخ گوی که دیگر ساحت عظیم ایمانم لکه دار نشود.

ای معشوق من،به مردم چنان فهمی عطا کن که کردار مسلمانان را به منزله دین و ایمان ننگرند وگر نقصی دیدند آن را به پای اسلام نگذارند.

ای مهربان بی همتای من،به من بیاموز که به مذهبم ایمان داشته باشم نه فقط عشق،که عشق را میتوان خرید ولی ایمان فروشی نیست،دل ایمان از عشق لبریز است ولی در هر عشقی ایمان نیست.

ای دوستدار من،صحرای وجودم را از لوث وجود خس و خاشاک هوس محو کن و سلاح ایمان و عقیده و فهم به من اعطا کن که جز با این سه نمیتوان از این سخت راهها گذشت و همچنان پر امید باقی ماند و بین عشق و هوس فرق قائل شد.

ای عظیم تر از خیال من،آن علتی که سبب شد تنها شوم،و آن تنهایی که سبب شد چشمان کم سو و پاهای نحیفم ره منزل تو را گیرند و آن حالتی که سبب شد دنیا را کوچک تر از آن بینم که برایش محزون شوم را تا میعاد دیدارت برایم حفظ کن.

ای معشوق روح با عظمت علی،همان قدر که انگشتانم را به قله رشد لمس میدهی،پاهایم را به خاک تواضع و فروتنی آشنا کن.

و ای مخاطب نیایش هایم،به گونه ای به من عظمت ببخش که در نگاه دیگران ، عظمت روحم مشخصه من باشد نه زیبایی های تنم.

این متن آن قدر حرف برای گفتن دارد که ننوشتن را به نوشتنش ترجیح میدهم و تفکر را به خودتان وا میگذارم فقط با قضاوت های سطحی نسنجیدش.دو سه بار بخوانید و کمی تفکر را چاشنی کنید آن وقت دور از احساس به آن فکر کنید و نظر دهید.خیلی وقت است که میخواستم وقت بشود و این نوشته عمیق و پرنکته را تقدیم شما کنم.

ایمان و عشق«گفتگوهای تنهایی دکتر شریعتی»

ایمان بی عشق اسارت در دیگران است و عشق بی ایمان اسارت در خود.ایمان بی عشق تعصبی کور است و عشق بی ایمان کوری متعصب!عشق بی ایمان های و هویی است برای هیچ و عطشی است به سوی سراب و شتاب دیوانه واری است به سوی فریب و دروغی است که آن را نمیشناسی مگر به آن برسی و چون به آن برسی و چون به آن رسیدی همچون سایه ای موحوم محو می گردد و جز خاکستر یاس و بیزاری و نفرت بر جا نمی ماند.عشق بی ایمان تا هنگامی هست که معشوق نیست و چون هست شد نیست میگردد.این عشق با وصال پایان میگیرد و آن عشق با وصال آغاز.

ایمان بی عشق همچون محفوظاتی است که در انبار حافظه محبوس است و علمی جامد و مرده است و با روح در نمی آمیزد و این است که عالمی پدید می آید جاهل و میبینیم که چه بسیارند و چه زشت،و ایمان بی عشق نیز زندانی است پر از زنجیر و غل و بند که روح را می میراند و دل را ویرانه می سازد و زندگی کلمه ای بی معنی میگردد و انسان لفظی مهمل و آثارش عبارت است از ریش و تسبیح و مهر نماز و انگشتر عقیق و طهارت دقیق و

وعشق بی ایمان،آثارش عبارت است از زیر ابرو برداشتن و قروغمزه استعمال کردن و رنگ های مختلفه به خود مالیدن و پشت چشم نازک کردن و اخم های مکش مرگ مادر مواقع خاصی حواله کردن و غیره که همه متوجه اسافل اعضا است و بس که قلمرو این عشق از این مرز نمی گذرد.

و اما ایمان پس از عشق!چه بگویم؟

همین ایمان بی عشق که موهوماتی زشت و بی روح و منجمد است و همین عشق بی ایمان که جوش و خروش و شر و شور های فصلی از زندگی اشت که با پیری یا ازدواج یا کم غذایی یا قرض یا پست اداری یا یک نامزد پولدار دیگری که پدری دارد حاجی و پا به مرگ منتفی میشود و چه میگوییم؟حتی در اوج طغیانش اگر توی خیابان زهرابت گرفت و ناراحتت کرد آن را فراموش میکنی.

آغوش همیشه باز او

گویی خداوند به همه ی این زمینیان سپرده است که امیدم را ناامید وخواست هایم را بی پاسخ گذارند،حرف ها و غمهایم را نفهمند،لذت ها و شادی هایم را مبهم بدانند و با زبان بی زبانی نشانی او را به من بدهند.راهی را برایم باقی نگذارند جز راه خودش،مگر میتوان راه بقیه را یک راه و راه او را هم یک راه نامید،اشتباه است که برای هر دو لفظ راه را بهره بریم.پوچ های دیگران کجا و راه بی منتهای او کجا. درهای زمینی برای همگان رایگان باز میشود و دست رد بر سینه شان نمیگذارد و آن ها را از امتحان درها و راه های دیگر فارغ میکند.اما فراغت برای من کلمه ای بی مفهوم و بی معنیست.درها نوبت به من که میرسد یکسره بسته میشود و من هم چه حضی میبرم وقتی که میبینم خواسته ها و درد های من آن قدر عظیم است که ظرف محدود وجود آنان را یارای پاسخ به من نیست.پاسخ دردها و خواست های من را فقط میتوان در عرش جست و جو کرد.در بارگاه ملکوت اوست که هیچ گاه به رویم بسته نمیشود و آن قدر بدون مرز است که ذهن کوچک من را توان خیال آن،چه برسد به درکش،نیست.واقعا چه با شکوه و زیباست که نیازها و دردمند یهای تو را فقط او بتواند پاسخ گو و اجابت کننده باشد.

این سخن را نه یک مسلمان بلکه یک هنرمند سینمای غیر مسلمان که فقط بر اساس فطرت انسانی اش سخن گفته ،بیان کرده است. فطرت همه انسان هاست که نظرات و آرا آنها را به هم نزدیک میکند.الیته (انسان) نه هر آدمیزادی.پس برای درک درستی هرعمل فطرت انسانی است که پاسخ همه پرسش ها را میدهد و ما به روشنی با مراجعه به خود خداییمان میتوانیم به هدف دار بودن و درستی دستورات دینمان پی ببریم.

چارلی چاپلین در نامه ای در اواخر عمر خطاب به دخترش مینویسد:«اما هیچ کس و هیچ چیز دیگر در این دنیا نیست که شایسته آن باشد که دختری ، ناخن پای خود را به خاطر آن عریان کند. برهنگی بیماری عصر ماست.من پیرمردم و شاید حرف های خنده آور بزنم.اما به گمان من تن عریان تو باید از آن کسی باشد که روح عریانش را دوست میداری.بد نیست اگر اندیشه تو در این باره مال ده سال پیش باشد،مال دوران پوشیدگی.ترس این ده سال تو را پیر نخواهد کرد.به هر حال امیدوارم تو آخرین کسی باشی که تبعه جزیره لختی ها شوی.»

واین است معرفت به زشتی و پوچی فرهنگ زشت برهنگی.حال قضاوت با فطرت انسانی و نه دینی شما!!

اکثر تنهاها تنهایی شان را خود انتخاب کرده اند و شاید زیاد هم از آن رنج نبرند و دامنه تنهایی شان محدود به بی کسیست،تا کس باشد آن ها دیگر غم تنهایی را ندارند.این سطح نازل تنهاییست.

ولی معدود تنها هایی هستند که تنهایی نه به انتخاب خود بلکه اجبارا بر آنان تحمیل شده،آن قدر رشد کرده اند که زجری برای آنان از همرنگ شدن با عموم بالاتر نیست ونمیتوانندبرای خوشایند بقیه هم، ظاهراً هم رنگ دیگران شوند پس طبیعتاً تنها خواهند شد و این تنهایی است که سخت ترین و زجرآورترین درد برای هر مردیست و روحش را به پهنای عرش آزار میدهد که شلوغی پوچ هم دوای آن نیست.تنها دلداری او همین سخن امام موسی کاظم است که دلداریش میدهد: «نشانه عقل،صبر بر تنهایی است،پس هر کس عقل الهی داشته باشد،از اهل دنیا و مشتاقان به آن دوری میگزیند و به آنچه نزد خداوند است علاقه مند میشود و خداوند نیز همراه تنهایی او و غنای فقر او و عزت بخش او خواهد بود» و این است درد من و این است مایه امید و نجات من. دقت کنید که منظور امام تنها، تنهایی حاصل بی کسی نیست، تنهایی حاصل از غربت ، بیگانگی و جدایی است.(مرادم از مرد جنس مذکر نیست،صفت مرد است.) 

روحی در این کویر انسانیت درد ها و رنج ها و دوست داشتن هایم را نمیشناسد مگر او که من نیز اور را نمی شناسم ولی از همه به من نزدیک تر است و من فقط به امید او زنده ام و دم بر نمی آورم.

تا به حال شده است گوشه ای بنشینید،در خود واقعی و زلالتان فرو روید،در عمق عمق وجودتان.در ظاهر آرامش باشد و در درونتان غوغا،درد،فغان،آه،رنج،خفقان.جسمتان روی زمین باشد و روحتان در خم یک زیبایی در آسمان ها،ملکوت،عرش پرواز کند.ببیندتان و بگویند مگر عاشق شده ای؟که اینطور در فکری،در خود غرق شده ای؟و تو جوابی نداشته باشی برای اینانی که اصلا نمیفهمند تو را.ترسم بگویم آری،درون پر غوغایم را شرح دهم؟میترسم با گفتنش،عشق پاک و نابم راکه ارمغان راهها و سرزمین های ماورائی است ، لکه دار کنند.چون نخواهند فهمید عشقم را،در نظر اینان مگر غیر از چشم و ابروعاملی میتواند دل را برباید،عقل را محو کند،اندیشه و احساس را شعله ور سازد آن هم در متن جوانی.نه مطمئنم عشقم را با ظرف کم ظرفیت وجودشان خواهند سنجید و به ساحت عظیم و ماورائی عشقم توهین میکنند.نه اشتباه نکنید،مسائل را با یک پیمانه نسنجید مگر میشود عشق واقعی زمینی که ملاک دوست داشتنش همان است که انسان را میتواند تا عرش بالا ببرد شکل نگیرد.مگر میشود این عشق را کوبید تا آن عشق در دل سر بیاورد.ولی در ذهن های محدود خط و مرزی میان این دوست،یا این طرف یا آن طرف.کاش میتوانستم نمودی برایش بیابم تا ثابت کنم هر دو عشق یکی اند در یک راستا،یکی اول راه است دیگری انتهای راه بی پایان عشق.کاش میتوانستنم کسی را بیابم تا آن وجه عشق را به او چنان بنمایم که دیگر پر و بال هر دومان برای پرواز در ملکوت فراخ تر شود.میدانم او نیز برای سیر این مسیر ناب هستی،همراه و همدلی میخواهد تا با بال و پر بازتر و فراخ تر خود را در دریای عرش غرق کند،در پهنای ملکوت پرواز دهد.آیا چنین کسی برایم در گذر این مسیر خواهد بود.نمیدانم ولی هر چه هست از ابراز عشق و حدیث دلم گریزان و ترسانم،چون ملاک همگان مادی و دنیویست و این ملاک سنجش با جنش دوست داشتن هایم تضاد دارد.عشقم را دلی میخواهد ببیند،درک کند،بسنجد و بفهمد که مزه درد را،غم را،عشق را چشیده باشد.وگرنه نه او مرا خواهد فهمید و نه من با او سنخیتی خواهم داشت.حرف هایم بوی تکرار میدهد ولی اگر در من باشید و از دید همیشگی به این گونه حرف ها ننگرید نو ترین و زیباترین دردها و حرف هاست.آیا در این کویر انسان و هیچستان انسانیت کسی هست که با هم و دست در دست هم این راه لذت بخش حیات انسانی را طی کنیم و از لذت ها و شیرینی هایش کاسه وجودمان را لبریز کنیم و تا انتهای ابدیت همدوش هم به سمت آن الهه ی هستی و محبوب هر دومان پیش رویم.گفتم انتهای ابدیت ،مگر ابدیت را انتهایی است؟

دکتر شریعتی

دلی که عشق ندارد به عشق نیاز دارد،آدمی را همواره در پی گمشده اش ملتهبانه به هر سو میکشاند،خدا،آزادی،هنرودوست در بیابان طلب بر سر راهش منتظرند تا وی کوزه خالی خویش را از آب کدامین سرچشمه پر خواهدکرد.

                         شاندل

من نمیدانم؛

و همین درد مرا سخت می آزارد

که چرا انسان،این دانا،این پیغمبر در تکاپوهایش

-چیزی از معجزه آن سو تر-

ره نبردست به اعجاز محبت،چه دلیلی دارد؟

چه دلیلی دارد که هنوز مهربانی را نشناخته است

و نمیداند در یک لبخند،چه شگفتی ها پنهان است

من برآنم که دراین دنیا،خوب بودن-به خدا-سهل ترین کار است!

و نمیدانم که چرا انسان،

تا این حد با خوبی بیگانه است

و همین درد مرا سخت می آزارد!

دکتر شریعتی

سالروز انسانیت ،کمال و تعالی بشریت،ولادت احمد نبی(ص)بر تمام بشریت مبارک.

پیامبر مهربانیها محمد مصطفی(ص):

دل انسان همچون پری در بیابان است که به شاخه درختی آویزان باشد،از وزش بادها دائم در انقلاب است و زیر و رو میشود.

 آدم هایی اندکند که به ازدحام محتاجند،کسانی که خود هیچند میکوشند تا در دیگران،در شلوغی غرق شوند،در انجاست که پوچی خود را احساس نمیکنند،هر گاه تنها میمانند به وحشت میافتند چون حتی یک نفر را احساس نمیکنند،خلا محض!

                                               دکتر شریعتی