نوشتن برای فراموش کردن است نه یادآوری

صدا کن مرا / صدای تو خوب است/ صدای تو سبزينه آن گياه عجيبی ست، که در انتهای صميميت حزن می رويد/ در ابعاد اين عصر خاموش / من از طعم تصنيف در متن ادراک يک کوچه تنهاترم / بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايی من بزرگ است / و تنهايی من شبيخون حجم ترا پيش بينی نمی کرد / و خاصيت عشق اينست.