نوشتن برای فراموش کردن است نه یادآوری

روح که اوج میگیرد و کار میکند و پرواز میکند ، تن را خسته میکند ... راست می گفته اند عارفان قدیم که او در این تخته بند تن زندانیست. احساس میکنم و چه دردناک! چقدر این قفس برایم تنگ است ، من تاب تنگنا ندارم! کو آن مرکب زرین موی افسانه ای که از جانب غرب برد، آه! کی خواهد رسید که بیاید و فرزند او را نیز که در این تنگنای گور رنج میبرد رها کند، نجاتش دهد و به جانب غرب برد، به جانب آزادی، بسوی افق های باز و آزاد و مهربان؛

غرب! ای بهشت موعود ما! آیا به نجات من هم می اندیشی؟