دل نوشته هایی از اعماق وجودم.
گاهی همانند حال این قدر پر از احساس و زیبایی میشوم که کالبد وجودم برایم تنگ میشود.حس میکنم همان روح خدایم در قفس تن. اگر ننویسم و نخوانم و نیندیشم از درون متلاشی خواهم شد ،نه خرد شدن با سرو صدا،فرو پاشی در عین سکوت و آرامش.در این معراج دل عقل حسابگرم را جا میگذارم و با دو بال احساس وقلمم تا بیکران ها پرواز خواهم کرد تا مگر پیکرم را نجاتی باشد.
علی سلطانی نوشته شده در شنبه 25 اسفند1386 توسط
