این سخن را نه یک امام و نه یک روحانی و نه یک متعصب خشک مذهبی و نه هر کس دیگری میگوید بلکه یک متفکر غربی بنیانگذار مکتب لذت جویی میگوید که خود این مکتب را بنیان نهاده است(کاش کمی تفکر کنیم وبه تهی بودن این اعمال معرفت پیدا کنیم نه فقط انزجار و دوری خشک و خالی)
اپیکور بنیانگذار مکتب لذت جویی:
مقصود از لذت،لذت هایی طبیعی و برآورده شدن خواهش ها و امیال مبتذل و هوس های حیوانی نیست زیرا آلوده اند و پست و گذرا و زائیده رنج،و به تعبیر بودا (رنج و زهری زاده شادی و شیرینی) که لذت های دنیایی و پیوندهای زمینی و عشق های غریزی کم دوام اند و رنج و فراق وغمی که از پی آن میرسند دیر میپایند و دل را زنگار بسته و روح را سنگین و اندیشه را تیره و احساس را آلوده میسازند و این صفات را آشکارا در سیمای زنان و مردانی که جوانی را در آغوش ها و مستی ها و سرگرمی ها به عیش و نوش و لذت گذرانده اند میبینیم.
منتظر پست بعدی ام در سال جدید باشید که از زیباترین و عمیقترین مطالبی است که در عمرم خوانده ام واقعا نفسی نو در سال نو در روح رنجورم دمید که نزدیک بود روحم را از جا بر کند.منتظر باشید(عیدتان هم مبارک)
