نوشتن برای فراموش کردن است نه یادآوری

اگر حضرت علي در زمان خودش غريب بود در عصر ما از همه دوران ها غريب تر است. اگر در زمان خودش اصحاب پيغمبردر عين حال كه مقام عظيم او را ميدانستند ، به خاطر خود خواهي ها و جاه و مقام او را كنار گذاشتند الان كه ديگر اين بحث ها نيست چرا پس حضرت علي اين قدر مبهم و ناشناخته است. در ظاهر اسمش در همه جا هست،تلويزيون،مراسم مذهبي،منبرهاو بنرهاي تبليغاتي و... ولي در باطن امر معلوم نيست اين كيست كه اين قدر نسبت به او محبت داريم.اگر در زمان دكتر شريعتي كه او عنوان ميكرد دوران او غريب ترين دوران علي است و گله ميكرد كه چرا كتاب قالب توجهي در مورد حضرت امير نيست و نهج البلاغه ترجمه فارسي ندارد،اكنون كه هزاران كتاب و مقاله و نفيس ترين نهج البلاغه ها چاپ ميشود چرا علي مبهم است.پس دوران ما اين لقب نا مبارك را به دوش ميكشد نه دوران دكتر شريعتي.در زمان خود حضرت شيعيان او كه اين قدر نبودندكه به او محبت ورزندو همه لااقل در ظاهر دشمن حضرت علي بودند،ولي اكنون كه امام ميليون ها شيعه و دلباخته دارد.چرا پس همه اين قدربا عملكردش فاصله دارند.دشمن زياد داشتن دردناك تر است يا محبي كه در عمل دشمن توست و در ظاهر ثنا گو و عاشق سينه چاك.كدام يك؟چه درد عظيمي است كه در ميان محبان و دوستدارانت همان قدر مبهم و ناشناخته باشي كه در ميان دشمنانت.در زمان خود حضرت لااقل صف دوست و دشمن مشخص بود و معلوم بود چه كسي دشمن است و كه دوست.ولي اكنون همه ما در ظاهر دوستيم و در عمل دشمن. آن دردناك تر است يا اين؟به قول دكتر شريعتي درد علي دو گونه است يك درد،دردي است كه او از زخم شمشير ابن ملجم در خود حس ميكند وآن براي علي دردي نيست بلكه بهترين دواست و درد ديگر دردي است كه او را وا ميدارد در تاريكي شب مدينه بيرون شهر و دور از چشم همه سر در حلقوم چاه كند و درد دل كند و بگريد و اين درد علي است كه آن روح متعالي را مي آزارد و ما فقط بر درد ابن ملجم ميگرييم در حالي كه درد واقعي علي این نيست.